تا وقتی قلب عریان کسی را ندیدی بدن عریان خودت را نشان نده.

 هیچ وقت چشمانت را برای کسی که معنی نگاهت را نمی فهمد گریان مکن.

 قلبت را خالی نگاه دار.

 اگر هم روزی خواستی کسی را در قلبت جای دهی سعی کن فقط یک نفر باشد.

 و به او بگو که تو را بیشتر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم

 زیرا که به خدا اعتقاد دارم و به تو نیاز ...

به يادت هست مي گفتي:اگر تركم كني روزي تمام عمر خاموشم ؟

 به يادت هست مي گفتي:نرو هرگز كه من بي تو فراموشم؟

به يادت هست مي گفتي:كه هر لحظه ، شبها ، صدايت هست در گوشم ؟

 كنون آن روزها رفته ،

 تو هم رفتي ،

 اينك من شدم تنها ،

 اسير دردها ،

 غمها

 تمام روزها ،

 شبها ،

 ماهها ...

 شكسته در گلو بغضم ،

 به يادت اشك مي ريزم.

دلم براي کسي تنگ است که چشمهايش رابه عمق آبي دريا مي دوخت

و شعر هاي قشنگي چون پرواز پرنده ها مي خواند

دلم براي کسي تنگ است كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد

و پري دلم را با وجود خود خالي

دلم براي کسي تنگ است کسي که بي من ماند ،

کسي که با من نيست

دلم براي کسي تنگ است که بيايد و به هر رفتني پايان دهد

دلم براي کسي تنگ است که آمد ، رفت ...... و پايان داد

کسي که  ....

کسي که من هميشه دلم برايش تنگ ميشود

....كسي كه دوستش دارم ....

عاشقانــــــه هميشـــــــه تا ابد تاخود خداونـــــد!

...دلم براي تو تنگ است ...

پایـــیز را دوســت دارم... به خاطــر غریب و بی صدا آمدنـش

رنــگ زرد زیبا و دیـــوانه کــننده اش خش خش گوش نــــواز

برگ هایـش صدای نم نم باران های عاشــقانه اش پایــیز را

دوســـت دارم.... به خاطـــر رفتن و رفتن... و خیس شـــدن

زیـر باران های پایــیزی بوی مســـت کننده خاک باران خورده

کوچه ها پایــــیز را دوســت دارم... به خاطـر غــــــروب های

نارنجـــی و دلگـــیـرش شــــب های ســــرد و طولانـی اش

تــــنهایــی و دلتنگی های پاییزی ام پیاده روی های شبــانه

ام پایـــیز را دوســت دارم... به خاطـــر بغــض های سنــگین

انتظار اشـــک های بی صدایـم سالــها خاطـرات پایـــیزی ام

پایــــیز را دوســــت دارم... به خاطر معصومیــت کودکــی ام

نشـــاط نوجــوانی ام تنهـــــایی جوانــی ام پایـیز را دوســت

دارم... به خاطــــر اولـــین نفس هایم اولین گــریه هایم اولـین

خنده هایـم پایـــیز را دوســـت دارم... به خاطـر دوباره متــولد

شدن رســیدن به نقطه شروع سفر یک ســال دورتر شــدن

از آغــاز راه یک ســال نزدیک تر شـــدن به پایان راه پایـــیز را

دوســــت دارم... به خاطـــر هدیه زیبایی که به من داد هدیه

ای کــه به مـن امیـد مانــدن داد هــدیه ای که به من جــرات

عاشق شــدن داد پایــیز را دوســـت دارم... به خاطـر غریبانه

و بی صدا رفتنش پایــــیز را دوســـت دارم... به خاطر خــــود

پایــــیز و من عاشقــانه پایـــــیز را دوســـت دارم......

واسه پرکشیدن من خواستی آسمون نباشی

حالا پرپر می زنم تا همیشه آسوده باشی

دیگه نه غروب پاییز رو تن لخت خیابون

نه به یاد تو نشستم زیر قطره های بارون

واسه من فرقی نداره وقتی آخرش همینه

وقتی دلتنگی این خاک توی لحظه هام می شینه

تو می ری شاید که فردا رنگ بهتری بیاره

ابر دلگیر گذشته آخرش یه روز بباره

ولی من می مونم اینجا با دلی که دیگه تنگه

می دونم هرجا که باشم آسمون همین یه رنگه